JBL expeditie Venezuela 2016

De veelzijdige waterpoel en het modderpad

Nadat we verschillende soorten stromend water hadden verkend vroegen wij de gidsen en inheemsen naar vijvers/ meren, stilstaand water dus. Een van de lokale inwoners wees naar de achterkant van zijn huis op een kleine waterpoel, die diende als drinkvijver en vertelde van een kleine vijver waar we beter niet in konden gaan vanwege de sidderalen. Zo werd onze interesse gewekt en begonnen we met het onderzoek van de aanvankelijk niet erg interessant lijkende waterpoel. De waterwaarden van deze waterpoel waren wegens het extreem modderige was met druppeltesten niet meer te bepalen. Zelfs in de cuvet was het water niet meer doorschijnend en een kleurvergelijk was op deze wijze niet mogelijk hoewel de JBL watertesten door vaklieden juist zo gewaardeerd worden omdat het comparatorsysteem de eigen kleur van het water in acht neemt. Maar de geleidbaarheidsmeter wees meer dan 300 S / cm aan dan in de rivier en dus een hoge belastinggraad, vermoedelijk door nitraat en fosfaat. Wij probeerden, als alternatief voor de conventionele watertesten, de JBL ProScan, waarbij een teststrip op een kleurenkaart wordt gefotografeerd en gemeten wordt hetgeen dan direct tot een weergave van de waterwaarden leidt. En kijk aan, het werkte zelfs met het extreem modderige water !!! Echt verbijsterd waren we toen we in staat waren om met een net een ​​groter aantal vissen te vangen dan in de rivier! Mesaalvissen, kieuwspleetalen en veelstekelbaarzen evenals meervallen uit de familie van de pimelolidae kwamen in het net tevoorschijn. Hier waren de vrouwen in de voorste regionen te vinden, Jessica en Claudia helemaal vooraan en derhalve het diepste in de modder gezonken.

Na de waterpoel vervolgden we onze weg verder naar de vijver waar de sidderalen zouden moeten leven. De vijver was weliswaar in zicht maar was alleen toegankelijk via een zompig moeras. Natuurlijk hield dit niemand tegen en de eersten leerden al snel dat een kruipende beweging het meest effectief was. In de vijver zelf was de visvangst slechts matig succesvol. Tot onze teleurstelling vingen we geen sidderalen maar wel de nauw verwante mesaalvissen, want de sidderaal is in feite geen aal. Bij een dergelijke biotoop was dat ook eigenlijk geen wonder aangezien stilstaand water zonder schaduw werpende bomen in de brandende tropische zon zeker heel weinig zuurstof bevat wat het alleen voor bepaalde vissoorten mogelijk maakt hierin te overleven.